De grote opdracht

Met enige regelmaat geef ik een lezing over leven van genoeg. Dan heb ik het bijna nooit over klimaatverandering, ik vertel liever over Gods liefde voor Zijn hele schepping. En over de wijsheid die Hij ons gegeven heeft om Zijn grote opdracht te vervullen. Namelijk, om te zorgen voor Zijn schepping opdat zij tot volle bloei komt.

Over het algemeen zijn de reacties positief, en zijn mensen blij verrast over hoe dit thema door hele Bijbel heen een rol speelt. Denk aan de vele wetten over onze omgang met de schepping, tegenwoordig economie genoemd. Zoals de toen gebruikelijke vorm van landbouw, of de Sjabbatsjaren. In al die wetten spreekt een enorme bewogenheid met de aarde, de dieren en met de kwetsbaarste mensen.

Toch krijg ik soms ook een negatieve reactie, dat dit verhaal te eenzijdig politiek gekleurd zou zijn. Interessante vraag eigenlijk, is bewogenheid met de schepping politiek? Bij dat woord denken de meeste Nederlanders aan achterkamertjes en geniepige spelletjes. Ik zie in Genesis 1:28 een opdracht die God aan ons mensen gegeven heeft, en waar we op dit moment niet in slagen. Dat knaagt, niet omdat ik me met een bepaalde politieke stroming associeer die het niet lukt om haar idealen te realiseren, maar vanuit het verlangen om gehoor te geven aan het evangelie. Is dat een politieke opdracht?

Misschien wel. Het volgen van Jezus vraagt om een keuze. Deze keuze heeft persoonlijke, maar ook politieke implicaties. Ik interpreteer dat als proberen te doen wat binnen ons bereik ligt. Naast bijvoorbeeld minder vlees eten en vaker fietsen, hebben we in een democratie het voorrecht dat we onze eigen leiders mogen kiezen. Iedereen kan daarbij een andere afweging maken. Maar als volgelingen van Jezus staan we wel ergens voor, voor een wereldbeeld, en voor een verantwoordelijkheid om verstandige leiders te kiezen. Beiden kun je zien als politiek statement. Misschien is Gods opdracht dan toch politiek. Niet om politiek te bedrijven, wel om politiek te kiezen.