Leven van(uit) genoeg rust.
Vanochtend zat ik – zongenietend op een bistrostoeltje – gebiologeerd te kijken naar bijen die een nestje hebben gemaakt in de grond in onze achtertuin. Ik voelde me rustig, zo kijkend naar de prachtig geschapen natuur, en tegelijkertijd dankbaar dat de bijen zich op hun plek voelen in mijn stadstuin.
De afgelopen weken heb ik me afgevraagd: leef ik vanuit genoeg rust? Ik merk dat ik soms de neiging heb om maar door te rennen, te proberen goed te doen en rechtvaardig te handelen, en vooral mijn best te doen om tevreden te zijn met genoeg. Ik merk dat ik het daarbij lastig vind om te rusten en los te laten, dus ik schrijf deze blog misschien vooral als les voor mijzelf. Toch hoop ik dat je er iets aan zult hebben, of dat het je aan het denken zet.
Naast al de beschreven voordelen van rust, het klassieke vervelen en het aangaan van je gedachtes in de stilte, geloof ik dat rust essentieel is in een leven van genoeg. Dit is tweeledig. Ten eerste geloof ik dat ik in de rust Gods zachte duwtjes richting het goede beter kan voelen. Ik weet dat ik in rust Jezus aanwijzingen voor volgende stappen beter kan horen. Aangezien ik het leven van genoeg in lijn zie met mijn Christelijk geloof, lopen het horen van Gods stem en het leven van genoeg parallel in mijn bestaan.
Ten tweede denk ik dat een Leven van Genoeg genoeg rust zou moeten bevatten. Om stil te staan, dankbaar te zijn voor wat je hebt, aandacht hebben voor de natuur en je te verbinden met de schepping. Ook merk ik dat ik vanuit rust creatiever word. Het zal je misschien niet verbazen, maar dit zijn allemaal onderdelen van onze positieve cirkel bij Leven van Genoeg.
Maar, in de rust staan ook onze verantwoordelijkheden ons helder voor ogen. In de stilte vliegt mijn to-do lijst soms op me af. Ik geloof dat God ook daarin kan werken, en daarin juist rust brengt. Hij kwam ten slotte ook in het suizen van een zachte stilte bij Elia (1 Koningen 19:12). Nu is het om ons heen niet altijd stil, maar in ons hart en onze ziel kan God dat geven, al blijft dat ook een zoektocht. Henri Nouwen schrijft in Binnen Geroepen (p45): ‘Blijf rustig, erken je onmacht, en blijf vertrouwen dat er een dag komt waarop je zult beseffen hoeveel je ontvangen hebt’.
