Duurzaamheid als een boom

Afgelopen week ging ik op bezoek bij mijn oma. We wisten dat het de laatste keer zou zijn dat we elkaar zouden zien. Op zo’n moment ga je terugkijken. Mijn oma vond het belangrijk om iets door te geven. Als het over duurzaamheid gaat, wordt vaak gesproken over het doorgeven van de aarde. Ik vind dat ingewikkeld.

Natuurlijk wil ik ook een leefbare planeet nalaten aan mijn kinderen. Maar als gelovige vertrouw ik erop dat God alles in Zijn hand heeft – en dat Hij of de aarde zelf zullen zorgen dat er weer een nieuwe balans komt. Denk aan de zondvloed. Toen is Hij ook opnieuw begonnen omdat wij er een potje van gemaakt hadden. En hoewel Hij beloofd heeft dat Hij niet opnieuw de aarde zal vernietigen, geloof ik vanuit de Bijbel dat Hij zeker zal ingrijpen wanneer wij te ver gaan. En als God het niet doet, dan heeft de aarde haar manieren – denk aan de coronacrisis, waardoor we op wonderbaarlijke wijze toch de tussentijdse klimaatdoelen gehaald hebben.

Belangrijker dan hoe we de aarde doorgeven is wat voor levensvisie we doorgeven. Wat voor moraal leren we onze kinderen? Leren we hen om waarde te hechten aan spullen, om steeds ten koste van alles de beste te willen zijn? Of leren we hen om om zich heen te kijken, en de kunst van zelfbeheersing? Mijn oma leerde mij dat ons leven nooit op zichzelf staat. Wij bouwen voort op wat eerdere generaties begonnen zijn, en wat zij ons geleerd hebben. En latere generaties zullen ook weer naar ons kijken en voortzetten wat wij doen.

Het leven is als een boom, elke generatie groeien er nieuwe takken bij. Als de wortels goed zijn, dan zijn de nieuwe takken ook gezond. Als de morele basis van ons leven in orde is, dan valt er meer dan genoeg door te geven, waaronder een leefbare aarde.