Betrokken genoeg

Kan je té betrokken zijn op de wereld? Het lijkt een gekke gedachte. Van huis uit kreeg ik mee om de krant te lezen. Een betrokken burger volgt het nieuws en heeft er een mening over, zo werd ons op school voorgehouden. Toch denk ik dat er zoiets bestaat als teveel nieuwsconsumptie.

In coronatijd maakten we kennis met het fenomeen doomscrolling. We zaten allemaal thuis, en het nieuws over corona was vervelend en beklemmend. Hoe zou dit aflopen? En dus bleven we maar scrollen door onze feeds op sociale media. Zoveel dat we er neerslachtig van werden.

Ook over klimaatverandering kan je veel slecht nieuws lezen. Het gaat niet goed met de wereld en dat is net zo beklemmend als een pandemie. Niet voor niets spreken sommige mensen over het fenomeen klimaatdepressie. En niet voor niets wordt klimaatwetenschapper een risicoberoep genoemd.

Het is reëel je zorgen te maken om de wereld om je heen. Een betrokken burger volgt inderdaad het nieuws en heeft er een mening over. Maar er bestaat ook zoiets als teveel nieuws. Dat kan je eigen duurzaamheid onder druk zetten, op twee manieren.

Teveel nieuws kan je neerslachtig maken, of erger. De doom van het doomscrolling kan zo dichtbij komen, dat je zicht op goede dingen verliest. Klimaatwetenschappers die burnout raken zijn daarvan een voorbeeld. Daarmee komt de duurzaamheid van je eigen gestel in gevaar.

Teveel nieuws kan ook apathisch maken. Het scrolling van het doomscrolling blijft dan maar doorgaan. Het continu ‘nieuwe’ van het nieuws kan verslavend werken. Zodanig dat de wereld een soort film wordt en je bijna zou vergeten dat je daarin zelf ook een rol speelt.

Betrokken zijn op de wereld vraagt denk ik om te weten wat genoeg is. Genoeg is verder kijken dan je eigen bestaan, maar dat niet uit het oog verliezen. Genoeg is je laten raken zonder dat je afgestompt wordt. Genoeg is wat je vol kunt blijven houden, voor jezelf én de wereld om je heen.