Liefde voor het ding

Voor mijn dertigste verjaardag kreeg ik van mijn schoonouders een bijzonder horloge. Gemaakt van hout, met onder het glas een echte pauwenveer in glanzend blauwgroen. Ik ben daar zo zuinig op  dat ik deze alleen draag op speciale momenten. Dan laat ik het met trots zien.

Spullen vertellen iets over wie we zijn. Ze raken ons. De omgeving waarin we leven beïnvloedt hoe we ons voelen. Van oorsprong ben ik productontwerper en ik hou van design. De vloeiende lijnen van een houten leunstoel, de intense kleuren in een schilderij, de verzachtende werking van mooie stof die over mijn handen glijdt. Mooie voorwerpen kunnen ons raken, aansporen, of troost geven.

Soms lijkt leven van genoeg te suggereren dat materiële zaken er niet toe doen. Maar dat zou voorbijgaan aan het feit dat we mensen zijn — in alle hele rijkdom van onze zintuigen. Met gevoel voor schoonheid, met een verlangen naar betekenis.

Ik denk dat we onze spullen juist méér mogen waarderen. Zoals C.S. Lewis het noemt: liefde voor het ding. Niet om te verzamelen of te bezitten, maar om zorgvuldig om te gaan met wat ons gegeven is. De levensduur willen verlengen en repareren wat mogelijk is. Om te kiezen voor kwaliteit in plaats van kwantiteit.

Als het glas van mijn horloge ooit breekt, weet ik zeker dat ik het laat vervangen. Omdat het me dierbaar is en staat voor mooie waarden. En doordat ik het koester, draagt het bij aan een leven van genoeg.