Bewondering als medicijn tegen polarisatie

Er is een roos ontloken in de betonnen jungle van Gent. We sjouwen door de grijze stad als we plotseling heldere tonen vanaf het balkon horen komen. Zij geeft kleur aan de stad, deze sopraan in haar bloedrode jurk.

Het vergt moed jezelf tentoon te stellen. Wat als je faalt of niemand kijkt? Alain de Botton verklaart: “Schoonheid kiest niet de kant van de wiskundigheid, haar aantrekkingskracht bestaat bij de gratie van potentiële mislukking.” Alleen daar waar risico van lelijkheid kan zijn, is ware schoonheid te vinden. En dat vraagt lef.

Echte schoonheid gaat niet over de mooiste jurk, het knapste gezicht of de zuiverste noot. Echte schoonheid raakt. Ze vraagt om aandacht, verrast en verbindt. Zodat we even niets anders kunnen dan stil zijn en bewonderen.

Midden in het dagelijks leven, daar waar ik het niet verwacht, raakt ze mij het meest. Even helemaal in het moment kijk ik naar haar en luister.

Ik denk aan een paar weken geleden. Ik keek naar de demonstratie tegen het komende AZC. Haat kan samenbinden, maar ze is selectief en bestaat uiteindelijk door het uitsluiten van anderen.

Die zangeres, zij deelt uit van wat zij heeft aan iedereen zonder terug te verwachten. Zonder valse pretenties of oppervlakkige retoriek. Want kunstenaars overtuigen zonder gesproken argumenten, alleen met dat wat is en wat voelt. Even iets moois, een kadootje, ik mag gewoon nemen wat zij geeft. Ze zet mij stil en verbindt mij met de mensen op straat. Een zacht, kwetsbaar, maar liefdevol medicijn tegen polarisatie.

Ramses Shaffy zong het jaren geleden al vol overgave: “Voor degene die dacht dat ie alleen was. Moet nu weten we zijn allemaal samen. Zing, vecht, huil, bid, werk, en… bewonder.”