Interview: onvrijwillig leven van genoeg
Leven van genoeg, het klinkt als een duurzame en bewuste keuze om met minder te willen leven. Maar wat als de keuze je is ontnomen en je gedwongen wordt te leven met minder?
Anne Joren is 29 jaar, woont zelfstandig in zijn appartement, maar leeft met het Ehlers-danlossyndroom, een aandoening waarbij het bindweefsel niet goed is aangelegd. Vanaf zijn 19e kan hij niet zelfstandig wonen, tot hij op zijn 26e ineens wonderbaarlijk lijkt te genezen. Helaas slaat het noodlot toe en valt hij na drie jaar terug en zit nu opnieuw in een rolstoel.
Wat zijn voor jouw gedwongen keuzes op het gebied van duurzaamheid Anne?
Leven met minder inkomen is er zeker één, ik stook de verwarming niet hoog om te besparen, terwijl de warmte ook fijn voor mij is. Daarnaast leef ik sober. Maar ja fietsen, dat gaat dan weer niet, dus ik ga overal met de auto heen.
Met leven van genoeg bedoel je vast niet alleen fysieke duurzame keuzes, welk geestelijk aspect komt hierbij kijken?
Klopt, eigenlijk gaat het veel meer over acceptatie. Ik kan simpelweg minder dan ik zou willen. Tegelijk kan ik leven van genoeg door te zien wat er wel kan en daar tevreden mee zijn. Eigenlijk zie ik meer een soort van goddelijke definitie van wat ‘goed genoeg’ is.
Oké, wat zou jouw definitie van ‘goddelijk goed’ zijn?
Niet alles hoeft altijd leuk te zijn. ‘Goed’ is wat anders dan ‘leuk’ of het najagen van geluk voor jezelf. Het gaat meer over een breder alles overstijgend perspectief. De dingen mogen zijn zoals ze zijn.
Goed en gelukkig gaat vaak samen met controle en mogen kiezen wat je wilt. Maar soms kan dat niet, dan blijft alsnog de keuze over met welke perceptief je naar de dingen kijkt. Hanteer je de standaardnorm van hoe dingen moeten zijn of wat goed is? Of leer je je eigen norm te creëren?
Vandaag is ruk, maar soms ontstaat daaruit ook weer iets moois. Het leven is niet maakbaar, maar je hebt wel een keuze hoe je ertegenaan kijkt. Door jezelf niet vast te denken, houd je ruimte over voor een nieuw perspectief op de werkelijkheid.
Met welk perspectief wil jij tegen jouw eigen leven aankijken?
Ik ben niet waar ik wil zijn, ik had graag zoveel meer gewild. Maar kijk hier ben ik al. Tegelijk heb ik ook zoveel mooie dingen mogen meemaken, mezelf zover mogen ontwikkelen. Ik ga niet voorbij aan de pijn, maar bepaal zelf het denkkader van waaruit ik naar mijn leven kijk.
Zoek het goede in kleine dingetjes, het opent je ogen. Vandaag lag ik uitgeput op de bank, tegelijk voel ik mij gezegend om daarvoor de tijd en ruimte te hebben. Mijn drukke buurvrouw met haar drie kleuters was boodschappentassen aan het sjouwen. Als cadeautje kon ik rustig kijken naar een specht die rondscharrelde.
Wat helpt jou om te leven van genoeg?
Eens schreef ik: “God is een sadist, maar Godzijdank heb ik mij vergist.” Mijn geloof dat er een groter perspectief is waarin we de dingen kunnen plaatsen geeft mij hoop. Ik mag er zijn, ik ben al genoeg. Ik heb vrienden nodig om mij hieraan te herinneren. Ik hang briefjes op in mijn huis met bemoedigende teksten. Het is echt een leerproces, je hebt anderen nodig die je hierbij helpen.
Je zet je ook in voor de queer-community binnen kerken, hoe heeft dit effect op je proces?
Deze queer-community is echt mijn thuis. We delen makkelijk met elkaar, iedereen is toch al gewend afwijkend te zijn. Ik merk een flexibeler denken, je kunt je eigen ‘normaal’ creëren. Ik bepaal waar ik voor sta en wordt niet geleefd door de verwachting van een ander.
Ik wil niet langer leven
Met mijn hoofd in het verleden
Niet steeds weer verlangend kijken
Naar die bovenste traptreden
Het is genoeg
Hier in het heden
Ik ben en blijf chronisch ziek
Maar niet langer chronisch ontevreden
@zinvullingen
Anne Joren zet zich actief in voor de queer-community in kerken en is daarnaast spoken-word-artiest onder de naam Zinvullingen. Wil jij je eigen verhaal delen met Anne en anderen? Meld je hier aan voor onze app-groep: onvrijwillig leven van genoeg.
Luister hier naar Matthijn Buwalda: Je bent al hier
